FIRST DAY, LAST POST

I have been blogging here for 2 years, sharing stories about boys, my thoughts, my poems, and my rants…….. tons of them.

This was an avenue to express my thoughts with the avoidance of being noticed by the people who see me everyday. But I realized, it was pointless because I still tell them these stories verbally (wtf? right?). So now, I’ll be leaving jaseythegreat.wordpress.com—-for good. I will create a new blog and I will repost my poems and stories there, and some other important posts. And I will make the blog open to the public, I will be sharing my post to my social media sites, and I’ll try not to hide anything, because what is the purpose of expressing yourself without someone to express it to. You might want to follow my new blog: alcoholonjanuary.wordpress.com. 

Advertisements

When will be the last?

I tried convincing myself that you and I will be friends no matter what but I think it’s too late. I’ve fallen hard, harsher than what the articles and books have said. I tried believing that the moment I tell you what I truly feel, I would have the queue to leave, but from the bottom of my heart I know that will be the start of something I have been waiting for. I have been loving you in the purest way, I start hating myself. For the first time, it felt like I’ve been waiting for you in years! Lifetimes even! And seeing how our conversations run dry, I’m starting to believe that you would never have feelings for me, the same feelings I have for you. I’m starting to look stupid, but I still can’t see a future without you.

Ayaw Ko Sa’yo

Huwag kang makatingin-tingin sa akin, ayoko sa iyo
Huwag kang makalapit-lapit sa akin, ayoko sa iyo
Ni-lingon, ni-sulyap, huwag, huwag ka nang magtaka
Ultimong tunog ng iyong paghinga pahinain mo pa
Utang na loob, lumayu-layo ka!

Naiinis ako sa iyo, kung paano ka tumingin
Kung paanong parang nanghuhusga ang bawat paling
Lalo’t susundan pa ng mga kilay mo,
Magkakasalubong sila at sasang-ayon ang magkabilang kampo
Pero magkukunwari’t magpapatay malisya ako,
Dahil ayaw kitang patulan, at dahil ayaw ko sa iyo.

Pati na sa yong mga ngiti, na sa tuwina’y nagningning
Mga mapuputing mga ngipin, na tila isandaang beses nadaraanan ng sepilyo
Dahil hindi ka papayag na marumi kang haharap sa tao,
Kahit anong dungis ng mga katangian kong ang inihayag mo sa tao.
At nawa sa bawat pagkaing inginuya, sa paglunok mo nito, idinamay mo na rin sana lahat bago ko marinig ito.

Ayaw ko sa iyo, tulad ng pagtakip mo sa tenga mo tuwing maririnig ang boses ko
Na kahit wala akong ginagawa
Pilit mong nilalait ang lahat ng manggagaling sa bibig ko

Buong buhay ko pagkanta lang ang maipagmamalaki ko, pero sa bawat notang maririnig mo ang tanging narinig ko sa iyo’y ang pangit ng boses mo.
Kasing pangit mo at ng bestidang suot mo.
Kasing pangit ng manikang araw-araw na hawak mo.
Kasing pangit kapag nagsuot ka ng dilaw, kasing pangit mo kapag natapatan ka ng ilaw, kasing pangit mo kapag humaharap sa salamin, kasing pangit mo kapag humaharap ka sa amin.
Kasing pangit mo.

Ayaw ko sa iyo, dahil buong buhay ko dinala ko lahat ng sinabi mo.
At sa mga pagkakataong kapangitan ko ang nakikita mo, wala akong ibang nakita kung hindi ang lahat ng magaganda sa iyo.
Kung paano tumatawa ang lahat sa mga patutsada mo
lalo kapag ako ang napagti-tripan mo.
At kung paanong gusto ka ng lahat ng kausap mo.

Maganda ka sa lahat ng suot mo, maganda rin ang boses mo.
Maganda ka sa blue, sa black, kahit anong kulay pa ng suot mo.
Maganda ka, dahil pinaalala sa iyo ng lahat ng taong iyon.
Maraming salamat sa pagpapaalala sa akin na hindi lahat ng tao maganda ang tingin sa iyo.

Pero ayaw ko pa rin sa iyo, dahil binigyan mo ako ng bangungot na hindi ko makakalimutan
Ayaw ko pa rin sa iyo, dahil kahit ilang ulit kong sabihing wala akong pakialam, natatakot pa rin ako
Ayaw ko pa rin sa iyo, dahil ang tagal kong naging mahina
Ayaw ko pa rin sa iyo, dahil hindi ko na nalaman ang halaga ng sarili ko
Ayaw ko pa rin sa iyo, dahil hindi ko na maiwasang laitin ang sarili ko, mga panlalait na sinimulan mo
Ayaw ko pa rin sa iyo, pero hindi ko sasabihing pangit ka.
Ayaw ko pa rin sa iyo, kasi hindi ka humingi ng tawad.
Ayaw ko pa rin sa iyo, pero patatawarin na kita.

 

You’ll Look For Me

By the time I am able to look you in the eyes without blushing, I swear you’ll feel sad — not just sad, hurt. You will look for the happiness I always show in your presence. You will smile at me and hope that you still trigger the zoo inside my stomach, but that will not happen, not anymore.

By the time I can shout your name again without cringing, I swear you’ll miss me. You’ll miss the sweetness in my voice, and how your name makes every nerve in my body electrified. I promise you’ll feel a stab in your heart because that’s not how it felt like before.

By the time I get out of your way and I began walking on my own, I swear you will look for me. In every person who walks in your path, in every person who follows you, you will look for me. But you will feel agitated because you cannot find me, not anymore.